Tegen de tijd dat je leven om is
en je ongeveer overziet
wat het je heeft opgeleverd
krijg je zo\u2019n beetje hetzelfde gevoel
als je vroeger al had
wanneer je naar de kermis was geweest.<\/p>\n\n\n\n
Er waren eerst spannende beloftes
\ndaarna inderdaad vrolijke momenten
\nen vreemde sensaties
\nsoms duizelingwekkend
\nmaar altijd te snel voorbij.<\/p>\n\n\n\n
Verborgen gevoelens werden kortstondig ontbloot
\nlieten zich slecht vangen
\nwaren al half weggevlucht
\nvoordat je geld op was
\nen je wegging
\nterwijl je bovendien niet eens
\nalle attracties bezocht had. <\/p>\n\n\n\n
Daarom wist je op weg naar huis al
\ndat je het volgend jaar terug moest
\nnaar schiettent, spookhuis en rupsbaan.<\/p>\n\n\n\n
En nu besef je
\ndat een heel leven van geuren en kleuren
\nklanken en warmte
\nlandschappen, vogels, wind
\nmuziek, nevels, sterren
\nhanden, lippen en stemmen
\nniet genoeg was.<\/p>\n\n\n\n
Veel is je ontglipt
\nnog meer is je ontgaan.<\/p>\n\n\n\n
Ergens moet er een plek zijn
\neen lage berg aan zee
\ner groeit gras
\nhet is er warm
\nje zou er een poos kunnen staan
\nkijken, luisteren, ruiken. <\/p>\n\n\n\n
Je bent er nooit geweest
\nniets ervan heb je kunnen opsnuiven
\nof zelfs maar gebrekkig bewaren.<\/p>\n\n\n\n
En het weinige van deze wereld
\ndat je hebt weten te vatten
\nga je straks loslaten
\nen nog later
\nverdampt zelfs de herinnering aan jou.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"