Zoals een werkloze man die op een zomeravond
zomaar wat rondloopt in de schemering
en die als hij door een stille nette straat komt
zijn ogen laat dwalen over de hoge ramen
van een groot oud huis
en een schokje voelt
wanneer hij naar binnen kijkt
en ziet dat er middenin de bijna lege suite
een elegante zwarte vleugel
uitnodigend staat te glimmen
de klep half open, de glanzende toetsen schuin naar het raam gekeerd
de sierlijke lessenaar niet door bladmuziek bedekt,<\/p>\n\n\n\n
zoals hij overvallen wordt door de begeerte
\nmet zijn vingertoppen de toetsen te betasten
\nklaterende loopjes te laten buitelen
\nstevige melodie\u00ebn neer te zetten
\nmet zijn rechtervoet het pedaal neer te drukken
\nbassen plechtig te laten galmen
\nterwijl wringende dissonanten kronkelen
\nmachtige akkoorden jubelend zingen
\nen tremolo\u2019s extatisch huiveren
\nvoordat ze onverwacht oplossen in ijle tweeklanken
\nkortom, de begeerte
\nheel die wonderlijke geometrie van dat toetsenbord
\nom te toveren tot een kathedraal van geluid
\niets wat hij ooit bijna dagelijks heeft gedaan
\nuren en uren achterelkaar, wegdromend,
\nzoals adolescenten kunnen wegdromen,
\nin zijn eigen geheime wereld van klanken, <\/p>\n\n\n\n
een wereld waar hij al tientallen jaren niet meer thuis is
\nhij, een door drank geleidelijk in de val gelokte
\nsteeds verder aan lager wal geraakte
\narbeidsloze nietsnut die een eenkamerflat bewoont
\nwaar niet eens een oude piano staat, <\/p>\n\n\n\n
een man, die in onmerkbaar kleine stapjes verworden is
\ntot iemand die door de jongen die hij eens was
\nniets eens herkend zou worden
\nlaat staan begrepen of gewaardeerd
\nzoals hij voelde ik me
\nzo kansloos en afgeschreven
\ntoen jij met wapperende haren
\nop de hoek van de straat mijn leven in stapte
\nen me voorbijliep zonder me zelfs maar gezien te hebben
\nvoordat je verdween in de menigte.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"